Krystyna z Olsztyna pisze: 

- Niecałe 20 kilo temu chodziłam na kijach po mazurskich lasach. Ale wtedy robiłam to dla przyjemności, gdyż ruch nie był mi potrzebny: byłam młoda, szczupła, bez kompleksów. Niestety przez kilka lat pracy siedziałam prawie cały czas przy biurku, pracowałam w banku. Niedawno popatrzyłam na siebie w lustrze i się załamałam: ale ja utyłam! Wiele nie myśląc, postanowiłam wreszcie coś z tym zrobić. Zapisałam się na nordic walking. Od lutego schudłam 5 kilogramów i czuję się o wiele lepiej. Wiem, że z biegiem czasu będzie jeszcze lepiej. Zaczyna się wiosna i z nią przyjdą częstsze spacery, ale już teraz o wiele łatwiej wnoszę psa na szóste piętro, jak się winda zepsuje.

Niedawno rozpoczęła się również moja przygoda z Nordic Walkingiem. Moje pierwsze kroki nie wyglądały najlepiej, ale grunt to się nie zniechęcać, bo od tego zależy nasza przyszła przygoda z tą aktywnością.

Polecamy: Gdzie można trenować nordic walking i czy to jest drogie?

Pierwsze kroki z kijkami wyglądają komicznie, gdyż nie bardzo wiadomo co z nimi zrobić. Zazwyczaj dyndają one na sznurkach lub są wleczone po ziemi. Starając się naśladować ruchy osób obytych z nordic walking z pewnością na początku usłyszymy od instruktora, że poruszamy się jak wielbłąd. Nic to!! Nie poddajemy się i już po kilku minutach łapiemy rytm.

Prawidłową technikę poznamy sami, gdy zaczniemy odpychać się kijkami zamiast się nimi podpierać. Jeśli złapiemy tę podstawową technikę i poczujemy, że idziemy szybciej bez większego wysiłku, możemy przejść do opanowywania kolejnych smaczków.