Joga jest systemem filozofii indyjskiej. Niektóre jej bardziej zaawansowane ćwiczenia występują w buddyzmie, tantrach oraz Dzogczen. Służy ona nie tylko do rozwoju duchowego, ale pomaga poznać prawdziwą naturę człowieka.

Brakujący element

Termin pochodzi od sanskryckiej podstawy „yuj” i oznacza „łączyć”, „kierować”, „skupiać uwagę” oraz jarzmo, powściągliwość. Joga jest najważniejszym elementem indyjskiej filozofii. Jej regularna praktyka pozwala uzyskać równowagę między duchem a ciałem, czy odpowiednią kondycją psychofizyczną. Według prawa (karmana i koła wcieleń), która uznaje dusze za byt ponadczasowy (ataman), wyzwolenie możliwe jest przez koncentrację, medytację i ascezę.

Praktykowanie jogi rozpoczyna się od tzw. krija joga. Składają się na nią:

• gorliwy wysiłek,
• studiowanie Wed,
• skupienie na Bogu.

Ich celem jest złamanie wad karmicznych i ułatwienie kontemplacji.

Praktyka

Osoba rozpoczynająca naukę jogi najczęściej zaczyna od jej klasycznej postaci. Dzieli się ona na dwa rodzaje: ośmiostopniową i powściągliwą. Pierwsza z nich skupia się w dużej mierze na ćwiczeniach oddechowych i medytacji. Zadaniem drugiej jest „zapanowanie” nad pięcioma stanami aktywności umysłu tj.

• właściwym poznaniem,
• błędnym poznaniem,
• fantazjowaniem,
• głębokim snem,
• przypomnieniem.

Podziałowi podlegają również ćwiczenia. Rozróżnia się te, które wymagają „użycia” świadomości i te wykonywane bez niej.

1. Ćwiczenia z użyciem świadomości – składają się z czterech stopni zapomnienia: